Professie en wetenschap

Onderstaand een bijdrage aan een e-mail discussie over het al dan niet toch proberen een slecht gesocialiseerde pup “goed” te krijgen. Deze discussie kwam op gang toen een collega – op dringend verzoek van de eigenaar – een pup met kennelvrees niet zonder meer liet inslapen, maar er moeite voor deed het dier toch te socialiseren.
Deze collega werd door anderen op de vingers getikt en “om de oren geslagen” met de wetenschap. Volgens de wetenschap is een hond die tot de 12e week niet gesocialiseerd is niet meer te redden. Ervaringen van mensen die met honden werken, zijn niet altijd zo negatief.

Heeft de wetenschap gelijk? Of hangt het ook af van andere factoren? In hoeverre mag je als gedragstherapeut op je intuďtie werken?

...Misschien is het interessant om te vermelden dat Peter Neville en Sarah Whitehead dit onderwerp (zijdelings) hebben aangesneden tijdens hun seminar. Hierbij kwam naar voren dat, indien een hond (van welke leeftijd dan ook) wordt overgeplaatst naar een nieuwe setting, de hond zich hierdoor gestimuleerd zal zien om een nieuw soort socialisatiefase in te gaan. Nou komt dat erg ongelukkig over in mijn zinnetje... even denken hoe ik dat anders kan zeggen. Een hond die geconfronteerd wordt met een nieuwe omgeving wordt hierdoor gestimuleerd meer te leren en op te nemen. Dat klinkt wellicht beter.

Zelf heb ik inderdaad ook een hond weten te socialiseren, die volgens alle boeken en wetenschappelijke kennis hierover, een hopeloos geval zou zijn geweest. Ik vind intuďtie en invoelingsvermogen een heel belangrijk onderdeel van mijn vak. Ik zou niet weten hoe ik het zonder zou moeten doen. Natuurlijk bieden de "regels" die zijn uitgevonden door de profs en wetenschappers een richtlijn, een houvast, maar dat wil niet zeggen dat je hiermee je eigen inzichten overboord zou moeten gooien. Zouden we dat doen, dan verliezen we de mogelijkheid om nieuwe dingen te ontdekken en worden de bekende gegevens een hinder in plaats van een steun, ze werken dan als oogkleppen.

Daarnaast ben ik altijd van mening dat het bij het begeleiden van honden en hun eigenaren uitgegaan moet worden van de mogelijkheden van beiden. Het heeft geen enkele zin een eigenaar een advies te geven waar hij of zij niet mee uit de voeten kan. De adviezen die je geeft, werken alleen echt goed als ze toepasbaar zijn. Zo kun je een bibberig dametje van 80 niet het advies geven om met haar hond te gaan fietsen, en heeft het weinig zin om een zeer zachtaardig mens de opdracht mee te geven om "daadkrachtig" op te treden. Je weet immers van tevoren dat dit niet gaat lukken. Het is en blijft de kunst van de gedragstherapeut om de gulden middenweg te vinden, DE koers waar zowel hond als eigenaar wel bij varen. Intuďtie en invoelingsvermogen zijn hierbij onmisbaar.

Nogmaals hartelijk dank voor je aanzet, dat heeft mij de kans gegeven om ook mijn visie te uiten.

Bianca