KAAASSSSJJJJJJJ

Het is 's avonds laat. De honden moeten nog één keertje uit, voordat ik de deuren sluit. Me alvast voorbereidend op de kakofonie van gillende poedel en springende gos ga ik inwendig zuchtend bij de deur staan. Voor de zoveelste keer vraag ik me af of het de zelfgekozen levenstaak van mijn honden is om me dagelijks te confronteren met mijn tekortkomingen als gedragstherapeut.

Alvast bij voorbaat verslagen steek ik een hand in mijn zak. Vind daar, zoals gebruikelijk, een clicker en zoals niet gebruikelijk: kaas! Een overblijfsel van de les met een vegetarisch teckeltje. Een sprankje hoop? Kweetniet. Maar in ieder geval, ik graai de clicker uit mijn zak, pak de kaas en mijn honden gaan, in plaats van op tilt te slaan, keurig bij de deur zitten. Click! Kaas! Hmmmm! Tot overmaat van verbijstering LOPEN ze rustig de gang in, mij nauwlettend in de gaten houdend. Ze zitten(!!!) bij de voordeur te wachten Click! En dan de zoveelste plek waar normaliter loeiend de geluidsbarrière verkracht wordt: het hekje van de tuin. Ze gaan zitten... ik krijg er bijna kippenvel van. Click! Affijn: hekje open, dan zal het NU toch wel gebeuren? Links en rechts van mij zitten (ZITTEN!?!) twee honden. Omhoog te kijken: wat nu? Wat nu?

Wanhopig zeg ik: Doe een plas! (Stelletje sukkels, dat is toch het normale ritueel 's avonds laat, zijn ze nu helemaal hun verstand kwijt? denk ik bij mezelf...) Amiga en Betsy springen als aan elkaar vastgeplakt direct het hekje over, de hei op. Een meter uit de kant gaan ze synchroon gehurkt. PERSEN hun plas eruit, al loerend op de kaas.... Zo snel en rustig zijn ze nog nooit uitgelaten!

En deze gedragstherapeut? Ach... misschien moet ik wat vaker kaas gaan eten!

Bianca