Hersenbeschadiging: een succes story

Hoi!

Ik bedoel eigenlijk: HOI! HOI! HOI! HOI!

Ik ben zo blij als een aap met zeven staarten, en moet jullie via dit medium acuut laten delen in mijn lol.

Vanmiddag kreeg ik een jong Dobermannetje op les. Een teefje van ruim 3 maanden, waarvan ik al een aantal keer meelijwekkende verhalen te horen had gekregen. Gefokt door een louche fokker, de oren gecoupeerd. Beestje had een hersenbeschadiging opgelopen bij de geboorte. Toen broertjes en zusjes al verkocht waren, werd het dier apart gezet. Vanaf de zevende week alleen in een kennel. Ondervoed, en zonder aandacht. Telkens als mensen naar de "goede" pups kwamen kijken en de fokker dacht dat 'ie een kans maakte, nam hij ze mee om even naar het kwakkeltje te kijken, dat voor half geld weg mocht, of uiteindelijk zou worden afgemaakt.

Een klant van mij die daar een gezond hondje vandaan had, had mij er al over verteld, en toen liepen me de kriebels al over de rug. Haar vriendin heeft het hondje uiteindelijk meegenomen en kado gegeven aan haar moeder. Zij blij! De kop staat scheef, de ogen zwemmen door het hoofd, blik focussen is er niet bij. Er is sprake van onwillekeurig urineverlies, niet alleen bij vreugdeplasjes. Ik zag het vanmiddag een aantal keren gebeuren, zelfs als de hond heerlijk aan het heen en weer rennen was met een speelgoedje liep ze soms zo maar leeg, en had het zelf niet eens in de gaten.

Mevrouw kwam bij mij voor een Bach Bloesem consult en we hadden afgesproken te kijken of we de hond met de clicker konden bereiken. Ze heeft het hondje nu 1 1/2 week in huis. Het had haar nog geen enkele keer aangekeken. Zodra er iets tegen het diertje gezegd werd, kreeg je een mix van wel 5 of 6 verschillende gedragingen te zien, vergezeld van draaiende ogen en heen en weer zwaaiende kop.

Met in mijn achterhoofd dat je met de clicker een directe verbinding naar het ruggemerg kunt leggen (Karen Pryor) en dat denken dus niet persť noodzakelijk is, begonnen met clicken en voeren. De eerste 20 snoepjes werden al bibberend en kopschuddend naar binnen gewerkt, dat wil zeggen, als ze doorhad dat ze gevoerd werd. Daarna ben ik gaan clicken voor het omhoog kijken. Eerst een paar keer geholpen door een snoepje naar mijn gezicht te bewegen. Daarna afgewacht wat er ging gebeuren. EN: ze snapte het! Nog mooier: binnen een click of tien had ik haar gefocussed aan het kijken tot een tijdslimiet van wel 10 seconden! De baas barstte bijna in tranen uit.

Wat er vervolgens gebeurde was heel interessant. Het kopzwaaien en oogdraaien was gelijk verdwenen. En is niet meer teruggekomen, terwijl het hondje hier twee uur geweest is. Zodra ze in de war raakte door een teveel aan prikkels, ging ze of haar baasje of mij staan aankijken, met een rustige, gerichte blik. Ik heb het geluk getergd....

Ben begonnen met het lokken in de zit met een brokje. Drie keer voor geclickt. Daarna geen snoepje meer boven het hoofd gehouden, maar achter mijn rug. De pup stond voor me, keek me rustig en bedachtzaam aan, verwachtte een click voor het kijken, die kwam niet. En toen ging ze zitten! Toen ik stopte om de hond de gelegenheid te geven even uit te rusten, en ik aan tafel met haar baasje zat te praten, ging het pupje vrolijk verder: ze ging ons trainen! Voor je staan, rustig aankijken en vervolgens prachtig zitten!

Ik heb nog nooit zo'n gelukkige mevrouw gezien! Ik heb nog nooit zo'n ontzettende lol en voldoening van een les gehad als vandaag!

Wordt vast en zeker vervolgd!